Bible-Science.info

Bijbel en wetenschap

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Het experiment van Miller

Er is een wetenschapper geweest (Stanley Miller) die geprobeerd heeft uit bepaalde chemicaliën de aminozuren te maken die cellen nodig hebben om hun eiwitten te produceren.

Aminozuren hebben allemaal de scheikundige vorm: HOOC - CHR - NH2:

Aminozuur (Bron: Wikipedia)

De R is voor elk soort aminozuur anders. Glycine is het meest eenvoudige aminozuur. Daar is de R een waterstofatoom (H). De formule hiervan is dus: HOOC - CH2 - NH2.

Een van de manieren om glycine te produceren is CH4 (methaan), NH3 (ammoniak) en H2O (water) met elkaar te laten reageren:

2 CH4 + NH3 + 2 H2O ↔ NH2.CH2.COOH + 5 H2

Miller deed de chemicaliën bij elkaar en bestookte het met een elektrische vonk. En ja hoor, er ontstond glycine. Met andere chemicaliën heeft hij ongeveer de helft van het aantal aminozuren weten te maken die een cel nodig heeft. Klinkt indrukwekkend, maar om die aminozuren toevallig te laten ontstaan, moeten al die chemicaliën eerst zijn ontstaan en dan ook nog allemaal op dezelfde plek, die ook nog beschoten moet worden door een vonk. Die vonk moest de bliksem voorstellen. Een 'echte' bliksemflist is echter vele malen krachtiger dan men in een laboratorium kan opwekken. Ik vermoed zo dat echte bliksem een heel ander resulaat had opgeleverd. Bovendien had de wetenschapper een expres een heel belangrijk element weggelaten: zuurstof. Zuurstof zou het hele experiment hebben laten mislukken, omdat de moleculen hierdoor zouden oxideren en daarmee waardeloos zouden worden. Nu moet er dus leven ontstaan zijn in een zuurstofloze omgeving! Dit geeft echter weer andere problemen:

  • Zonder zuurstof had er geen ozon kunnen ontstaan om het tere eerste leven te beschermen tegen de UV-stralen van de zon;

  • Er is ijzeroxide gevonden in aardlagen waarvan men veronderstelt dat ze ouder zijn dan het eerste leven op aarde. Nu is oxide zonder zuurstof onmogelijk, dus waar kwam dat ijzeroxide vandaan?

  • Evolutionisten veronderstellen dat vulkanen een grote bijdrage hebben geleverd aan de samenstelling van de atmosfeer. En vulkanen braken zuurstof uit...

Verder ontstonden bij het experiment linksdraaiende en rechtsdraaiende aminozuren. Alleen de linksdraaiende kunnen voor leven zorgen. Wanneer we hier rechtsdraaiende aminozuren bij doen, stopt de biologische activiteit. En meneer Miller heeft de aminozuren direct na hun ontstaan uit het proces verwijderd (via de 'Val' onderaan de tekening). Een volgende vonk zou ze weer uit elkaar laten vallen. Verder ontstonden er niet alleen aminozuren. De onstane 'soep' bestond voor 85% uit giftig teer en voor 13% uit giftig carbonzuur. Dus ook dit indrukwekkend uitziende experiment is geen bewijs voor de evolutie. Aangezien het aantoont hoe complex zelfs de meest elementaire bouwstenen van een cel zijn, wijst het experiment eerder in de richting van een machtige Schepper.

Maar zelfs als op een gegeven moment, door stom toeval, ergens op aarde vanzelf aminozuren zijn ontstaan, dan zijn we er nog niet. Aminozuren zijn de bouwstenen van eiwitten. Ons DNA bevat informatie hoe de eiwitten opgebouwd moeten worden uit de aminozuren. Je hebt dus niets aan aminozuren zonder DNA! En hoe DNA vanzelf is ontstaan, blijft een raadsel. DNA kan zichzelf vermenigvuldigen, maar daarbij komt veel spanning op de structuur te staan. Het DNA in de cellen is daarom verstevigd met... eiwitten! Evolutionisten zitten hier dus met een kip-of-eivraag: wat was er eerder: het eiwit dat het DNA moet verstevigen of het DNA dat het eiwit kan vormen?

Een ander probleem is dat eiwitten zich niet in water kunnen vormen, dus ook niet in de oersoep waarin het leven zou moeten zijn ontstaan. Water breekt namelijk binding tussen de aminozuren in de eiwitten weer af. Dit proces noemen we hydrolyse en werkt als volgt.

HOOC - CHR1 – NH2 + HOOC – CHR2 - NH2 ↔ HOOC - CHR1 – NH - OC - CHR2 - NH2 + H2O

Hier reageren 2 aminozuren (met willekeurige R1 en R2) met elkaar. Hierbij komt water (H2O) vrij. Het dubbele pijltje (↔) geeft aan dat de reactie omkeerbaar is. In water kan (en zal) het ontstane molecuul HOOC - CHR1 – NH - OC - CHR2 - NH2 dus weer uiteenvallen in twee aminozuren.

De evolutie van (de bouwstenen van) de cel is dus allerminst bewezen; zelfs de mogelijkheid van het spontane onstaan is niet aangetoond.

(Voor dit stukje is dankbaar gebruikgemaakt van het Engelstalige artikel http://www.truthinscience.org.uk/tis2/index.php/component/content/article/51.html.)